I Am Related to Gabriel Singson- Prominent Filipino Banker

Gabriel Singson (1929-2016) was a prominent Filipino banker and the first Governor of the Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP), serving from 1993 to 1999. Born in 1929, Singson pursued a career in law and economics, earning his law degree from the University of the Philippines and furthering his studies at Harvard University. His career in banking began at the Central Bank of the Philippines, where he rose through the ranks due to his expertise and dedication. In 1993, Singson was appointed as the inaugural governor of the newly established BSP, following the passage of the New Central Bank Act. His leadership was pivotal in stabilizing the Philippine economy during a period of financial turbulence in Asia. Singson implemented reforms that strengthened the country's banking system and improved monetary policy, earning him respect both domestically and internationally. Singson's tenure laid the foundation for modernizing the Philippine financial sector, and his legacy continues to influence the country's economic policies. 

For Details visit:

https://en.wikipedia.org/wiki/Gabriel_Singson

My Photo of the Day-The Nipa Hut of the Philippines

Sometimes you don't need a big house to be happy. You just need a right place where your heart is at peace.

Lastly, Do you know that.....

Carlos P. Romulo was a Filipino diplomat. journalist, and one-star general who won a Pulitzer Prize in 1942 for his reporting on the fall of Southeast Asia. He later became president of the UN General Assembly in 1949, the only Filipino to ever hold that position.

My Photo of the Day: Columbus Tower at Night, San Francisco

ANG AKON MGA HANDUMANAN KAY MAMA PACING

ANG AKON MGA HANDUMANAN KAY MAMA PACING

May mga tawo nga ang ila kabuhi dapat naton dumdumon, indi tungod kay nangin bantog sila, kundi tungod sa mga maayo nga prinsipyo kag mga leksyon nga ila hilum nga gintudlo sa ila mga kabataan.

Ang akon iloy, si Paz Barrido Balleza Katague, isa sa amo sina nga mga tawo.

Sa sulod sang madamo nga tuig, nakasulat na ako sing pila ka beses nahanungod sa akon iloy sa akon mga blog. Nakasulat ako parte sa iya pagkamainantuson kag pagtipid, sa iya talagsaon nga abilidad sa pagkwenta sang mga numero sa iya ulo, sa iya pamilya kag kaliwatan, sa iya pagkamanggihatagon, kag sa madamo nga mga leksyon nga iya gintudlo sa akon sang bata pa ako sa Iloilo.

Apang samtang nagakatigulang ako, nagabag-o man ang akon pagtan-aw sa iya kabuhi.

Samtang nagadugang ang akon edad, mas labi ko nga ginakilala kag ginapabaloran ang klase sang babayi nga nangin akon iloy.

Ang Akon mga Handumanan Sang Bata Pa Ako

Madumduman ko si Mama Pacing bilang isa ka mahilum kag indi mahambalon nga babayi. Indi siya pareho kay Papa nga mas palahambal kag mas ekspresibo.

Wala siya nagapangita sang atensyon kag wala man siya nagahambal sa mga tawo kon daw ano siya kaimportante.

Apang bisan bata pa ako, may isa ka butang sa iya nga daku gid ang akon paghanga—ang iya talagsaon nga kaalam sa mga numero.

Bisan wala niya natapos ang high school, makahimo siya sang pagdugang, pagbuhin kag pagparami sang mga numero sa iya ulo sing tama ka dasig.

May isa ka hitabo nga hasta subong klaro pa gid sa akon hunahuna.

May nagkadto sa amon balay nga manugbaligya sang mga produkto halin sa uma. Ginhambalan niya si Mama sang presyo: tatlo ka bilog sa isa ka peso.

Wala pa gani makalawig, nakakwenta na dayon si Mama kag nagsiling:

“Ari ang walo ka pesos. Hatagi ako sang duha ka dosena.”

Natingala gid ako.

Sa sulod lang sang pila ka segundo, nakwenta na niya sa iya ulo ang kinahanglan nga kadamuon kag presyo.

Subong, kon ginabalikan ko ini nga handumanan, narealisar ko nga may praktikal nga kaalam si Mama nga indi kinahanglan sang kolehiyo agod mangin maalam.

Nahangpan niya ang mga numero.

Nahangpan niya ang bili sang kwarta.

Kag labaw sa tanan, nahangpan niya ang tinuod nga bili sang mga butang sa kabuhi.

Ang Leksyon Sang Pagtipid

Siguro ang isa sa pinakam importante nga leksyon nga gintudlo sa akon ni Mama Pacing amo ang pagtipid.

Matuod gid siya sa pagtipon kag pag-save para sa palaabuton. Ginahatag niya daku nga importansya ang indi pag-usik sang kwarta kag mga butang nga ara sa amon.

Madumduman ko man nga indi gid siya magbilin sang pagkaon sa iya plato.

Silingon niya kami:

“Kon indi ninyo pag-ubuson ang inyo pagkaon, pagasilutan kamo sang Dios.”

Bata pa ako sadto kag basi wala ko pa gid nahangpan sing maayo ang kahulugan sang iya mga pulong.

Apang ang leksyon nagpabilin sa akon.

Hasta subong, mabudlay pa gid para sa akon nga magbilin sang pagkaon sa akon plato.

Apang subong nahangpan ko nga indi lamang pagkaon ang iya ginatudlo sa amon nga indi pag-usikan.

Indi pag-usikan ang pagkaon. Indi pag-usikan ang kwarta. Indi pag-usikan ang mga kahigayunan.

Kag labi sa tanan, indi pag-isipon nga permanente lang ang tanan nga grasya nga aton nabaton.

Amo ini ang mga leksyon nga nag-upod sa akon halin sang bata pa ako, kag nagpabilin sa akon sa malapit na isa ka siglo sang akon kabuhi.

Ang Akon Mama Pacing

Sang bata pa ako, ang akon pagkilala kay Mama Pacing amo lamang nga isa siya ka istrikto kag mapinanggaon sa pagtipid nga iloy.

Apang sang nagdaku na ako, kag nag-agi man sa akon kaugalingon nga mga kabudlayan kag responsibilidad, mas nahangpan ko ang iya kabuhi.

Nakita ko nga sa likod sang iya pagkamahipos kag pagkamapisan, yara ang isa ka babayi nga may daku nga kaalam, disiplina, pagkamanggihatagon kag paghigugma sa iya pamilya.

Madumduman ko siya nga nagapungko sa amon balay.

Madumduman ko siya nga nagakuwenta sang mga numero sa iya ulo.

Madumduman ko ang iya pagpamilit nga ubuson namon ang pagkaon sa amon mga plato.

Madumduman ko ang iya paghalong sa kwarta kag ang iya paghunahuna para sa palaabuton.

Kag labaw sa tanan, madumduman ko ang iya mga leksyon.

Amo ini ang isa sa mga misteryo sang handumanan.

Ang isa ka tawo mahimo nga dugay na nga wala sa aton, apang ang pila ka handumanan parte sa iya nagpabilin nga daw bag-o pa gihapon.

Si Mama Pacing nagtaliwan na sang 1988, pero asta subong yara pa siya sa akon mga handumanan.

Kag samtang nagalabay ang mga tuig, mas labi ko nga ginakabig ang iya mga leksyon bilang isa sa pinakadaku nga bahandi nga iya ginbilin sa akon.

ANG AKON KATAPUSAN NGA PAGPASIDUNGOG KAY MAMA PACING

Sa akon edad nga 91 anyos, mas labi ko subong nga nahangpan kon daw ano kadaku ang papel sang akon iloy sa paghulma sang akon kabuhi.

Si Mama Pacing indi isa ka bantog nga tawo. Wala siya nangin politiko, propesor, negosyante, ukon isa ka tawo nga makita sa mga balita. Isa lamang siya ka ordinaryo nga iloy nga nagkabuhi sing simple kag mapainubuson.

Apang para sa akon, siya isa ka talagsaon nga babayi.

Ang iya pagkamatinud-anon, pagkamapisan, pagtipid, pagkamainantuson kag paghigugma sa iya pamilya amo ang mga prinsipyo nga iya ginbilin sa akon.

Sang bata pa ako, basi wala ko ini nahangpan sing maayo. Para sa akon, si Mama amo lang ang akon iloy—ang babayi nga nagaatipan sa amon, nagatudlo sa amon kon ano ang husto kag sala, kag nagapadayon sa iya adlaw-adlaw nga mga buluhaton.

Apang subong nga tigulang na ako, kon magbalik-tan-aw ako sa akon kabuhi, makita ko nga madamo gid sa akon mga ginapatihan kag ginahimo subong ang naghalin sa iya.

Gintudluan niya ako nga magtipid.

Gintudluan niya ako nga indi mag-usik.

Gintudluan niya ako nga pabaloran ang pagkaon, kwarta kag mga butang nga aton nabaton.

Kag labaw sa tanan, gintudluan niya ako nga pabaloran ang pamilya.

Wala niya kinahanglan maghimo sang mga daku nga hambal agod matudluan ako. Ang iya mismo kabuhi amo ang iya pinakadaku nga leksyon.

Si Mama Pacing nagtaliwan na sang 1988. Madamo na gid nga tuig ang nagligad halin sang iya pagkadula sa amon.

Apang ang kamatayon indi makakuha sang mga handumanan.

Indi man sini makakuha sang mga leksyon nga iya gintudlo.

Kag indi gid sini makakuha sang paghigugma sang isa ka anak sa iya iloy.

Sa tagsa ka tion nga madumduman ko siya, daw nagabalik ako sa akon pagkabata sa Iloilo.

Madumduman ko ang iya tingog.

Madumduman ko ang iya mga pulong.

Madumduman ko ang iya pagtipid.

Madumduman ko ang iya pagkwenta sang mga numero sa iya ulo.

Kag madumduman ko ang isa ka iloy nga, sa iya kaugalingon nga simple nga paagi, nagtinguha nga mahatagan ang iya mga kabataan sang mas maayo nga kabuhi.

Subong, kon may isa lang ako ka butang nga gusto ihambal sa iya, amo ini:

“Mama, salamat.”

Salamat sa imo paghigugma.

Salamat sa imo mga sakripisyo.

Salamat sa mga leksyon nga wala ko dayon nahangpan sang bata pa ako, pero ginpabaloran ko gid sang nagdaku na ako.

Salamat sa imo pagkahimong akon iloy.

Kag kon may ara man ako sang bisan ano nga maayo nga nahimo sa akon kabuhi, kabahin ka sina, Mama.

Kay antes ako nangin estudyante, siyentista, propesor, FDA reviewer, Amerikano, bana, amay, lolo kag apo sa tuhod, una anay ako nga nangin imo anak.

Kag amo ina ang isa sa pinakadaku nga dungog sang akon kabuhi.

Mama Pacing, ang imo kabuhi natapos na madugay na nga panahon ang nagligad.

Apang ang imo istorya wala pa natapos.

Nagapadayon ini sa imo mga kabataan.

Nagapadayon ini sa imo mga apo.

Nagapadayon ini sa imo mga apo sa tuhod.

Kag nagapadayon ini sa akon.

Hasta sa katapusan sang akon kabuhi, ikaw magapabilin nga kabahin sang akon tagipusuon.

Palangga ta ikaw, Mama.

Salamat sa tanan.

Kag indi ka gid namon pagkalimtan.

Si Alex Eala: Higit Pa Sa Isang Manlalaro ng Tennis

Si Alex Eala: Higit Pa Sa Isang Manlalaro ng Tennis - Unang Bahagi ng 2

Matagal ko nang sinusubaybayan ang kahanga-hangang pag-angat ni Alex Eala, ang batang Filipina na manlalaro ng tennis na bumihag sa imahinasyon ng mga Pilipino hindi lamang sa Pilipinas kundi sa buong mundo.

Kahanga-hanga ang kanyang mga tagumpay sa tennis. Pero naniniwala ako na may isa pang dahilan kung bakit naging napakapopular si Alex Eala sa mga Pilipino at Filipino-American.

Si Alex Eala ay kumakatawan sa atin.

Ang kanyang kasikatan, sa maraming paraan, ay isang kultural na pagpapahayag ng isang bansang Pilipino na gumugol ng mga henerasyon sa pagtatrabaho, pangingibang-bansa, pagsasakripisyo at pagsisikap na makilala sa mundong pinangungunahan ng mas malalaki at mas makapangyarihang mga bansa.

Ang Pilipinas ay tinagurian bilang isang bansang nag-e-export ng manggagawa. Milyun-milyong Pilipino ang nagtatrabaho sa ibang bansa bilang mga nars, doktor, inhinyero, marino, caregiver, kasambahay, guro, teknisyan at propesyonal. Iniiwan nila ang kanilang pamilya at sariling bayan hindi dahil hindi nila mahal ang Pilipinas, kundi dahil nais nilang bumuo ng mas magandang kinabukasan para sa kanilang sarili at sa kanilang pamilya.

Ang mga Pilipino ay naging bahagi ng lakas-paggawa ng mundo.

Nag-aalaga tayo ng may sakit. Nag-aaruga tayo ng matatanda. Gumagawa tayo ng barko.

Nagtatrabaho tayo sa mga hotel at restaurant. Nagtuturo tayo. Nagtatrabaho tayo sa teknolohiya at negosyo.

At gayunpaman, sa kabila ng napakalaking ambag ng mga Pilipino sa buong mundo, minsan ay nararamdaman natin na ang ating bansa at ang ating mga tao ay hindi nabibigyan ng sapat na pagkilala.

Kaya naman ang tagumpay ni Alex Eala ay personal na nararamdaman natin.

Kapag pumapasok siya sa tennis court na dala ang bandila ng Pilipinas, hindi lamang siya naglalaro ng isang laban sa tennis.

Para sa maraming Pilipinong nanonood sa kanya, may mas malaki siyang dala-dala.

Dala niya ang ating pambansang dangal. Dala niya ang mga pangarap ng mga magulang na Pilipino na nais magtagumpay ang kanilang mga anak. Dala niya ang pag-asa ng mga kabataang Pilipino na nais patunayan na kaya nilang makipagsabayan kahit kanino sa mundo.

At marahil ang pinakamahalaga, ipinapakita niya na ang isang Filipina ay kayang tumayo sa isa sa pinakamalalaking entablado ng pandaigdigang palakasan at sabihin na: "Kabilang din kami rito, kaming mga Pilipino."

Bakit Iba ang Pakiramdam ng Kanyang Tagumpay

Palaging ipinagdiriwang ng mga Pilipino ang mga taong nagbibigay ng karangalan sa bansa.

Ipinagdiriwang natin ang ating mga boksingero, mang-aawit, beauty queen, manlalaro ng basketball, weightlifter at iba pang atleta. Kapag may Pilipinong nananalo sa ibang bansa, milyun-milyong Pilipino ang nagdiriwang na para bang sila mismo ang nanalo.

Naaalala ko kung paanong si Manny Pacquiao ay naging higit pa sa isang boksingero. Ang kanyang mga tagumpay ay naging pambansang selebrasyon.

Si Alex Eala ay lumilikha ng katulad na damdamin, ngunit sa ibang isport.

Ang tennis ay isang pandaigdigang isport na matagal nang pinangungunahan ng mga bansang may mas malaking yaman, pasilidad at tradisyon sa tennis.

Para sa isang Filipina na umangat sa sistemang iyon at matagumpay na makipagkumpitensya laban sa pinakamagaling sa mundo ay isang bagay na labis na maipagmamalaki ng mga Pilipino.

At marahil may iba pa. Siya ay bata. Siya ay Filipina. Siya ay may kumpiyansa. At nagtatagumpay siya sa sarili niyang paraan. Para sa mas nakatatandang henerasyon na tulad ko, ito ay lalong nakakatuwa.

Ang Koneksyon ng Filipino-American

Bilang isang Filipino-American, medyo iba ang nararanasan kong damdamin sa tagumpay ni Alex Eala.

Umalis ako sa Pilipinas maraming dekada na ang nakalipas at kalaunan ay naging mamamayang Amerikano. Tulad ng maraming imigranteng Pilipino, namuhay ako sa pagitan ng dalawang kultura.

Ipinagmamalaki kong maging Amerikano. Pero hindi ko kailanman nakalimutan ang pagiging Pilipino.

Iyan ang isa sa mga kawili-wili sa pagiging Filipino-American. Maaaring nakatira tayo libu-libong milya ang layo mula sa Pilipinas, pero may nangyayari tuwing may Pilipinong nagtatagumpay sa buong mundo.

Biglang nagiging napakakita ng ating pagka-Pilipino. Kapag nananalo si Alex Eala, ang mga Filipino-American sa California, New York, Hawaii, Texas, Nevada at iba pang bahagi ng Amerika ay sabay-sabay na nagdiriwang kasama ng mga Pilipino sa Maynila, Cebu, Iloilo, Davao at sa bawat sulok ng Pilipinas. Nawawala ang distansya. Sa isang saglit, lahat tayo ay simpleng mga Pilipino na sumisigaw para sa isa sa atin.

Pagkilala at Dignidad

Kamakailan ay may nabasa akong ideya na nakita kong kawili-wili: Ang kasikatan ni Alex Eala ay mauunawaan bilang isang kultural na pagpapahayag ng pagnanais ng isang bansang nag-e-export ng manggagawa para sa pagkilala at dignidad sa ilalim ng pandaigdigang kapitalismo.

Maaaring tunog akademiko iyan, pero sa tingin ko ay may napakatao at makatotohanang katotohanan sa likod nito. Gumugol ng mga henerasyon ang mga Pilipino sa pagpapatunay ng kanilang sarili sa buong mundo.

Naging matagumpay tayong mga propesyonal, negosyante, siyentipiko, guro, artista, entertainer at atleta.

Ngunit nananatili ang malalim na pagnanais na makilala, hindi lamang sa trabahong ginagawa natin, kundi kung sino tayo. Ayaw nating makilala lamang ang mga Pilipino bilang masisipag na overseas workers. Gusto nating malaman ng mundo na ang mga Pilipino ay maaari ring maging kampeon.

Maaari tayong maging imbentor. Maaari tayong maging siyentipiko. Maaari tayong maging artista. Maaari tayong maging lider.

At oo, maaari tayong maging world-class na manlalaro ng tennis.

Binibigyan ni Alex Eala ng mukha ang pangarap na iyon.

Higit sa 120,000 Tagahanga

Kaya naman hindi na ako nagtaka na nakahatak si Alex Eala ng napakalaki at masugid na tagasunod, na sinasabing mahigit 120,000 tagahanga.

Ang mga tagasunod na iyon ay hindi lahat eksperto sa tennis.

Marami sa kanila ay simpleng mga Pilipino na nakahanap ng taong maaari nilang palakpakan.

Nakikita nila ang kanilang anak na babae. Nakikita nila ang kanilang apo.

Nakikita nila ang batang Pilipino na nangangarap gumawa ng isang bagay na pambihira.

At para sa mga Filipino-American na tulad ko, marahil may isa pang mensahe:

Ang ating pinagmulan ay hindi kailangang maging hadlang sa ating mga pangarap.

Maaari nating dalhin ang ating pagka-Pilipino sa mas malawak na mundo nang hindi nahihiya rito.

Sa katunayan, maaari nating gawing bahagi ng ating lakas ang pagkakilanlang iyon.

Si Alex Eala at ang Pangarap na Pilipino

Nauunawaan ng bawat imigrante ang kahulugan ng isang pangarap.

Dumating ako sa Amerika maraming dekada na ang nakalipas bilang isang batang Pilipino na nagnanais bumuo ng buhay sa pamamagitan ng edukasyon, sipag at tiyaga. Tulad ng maraming imigrante, natutunan kong hindi madaling makamit ang tagumpay.

Kailangan mong patunayan ang sarili mo. Kailangan mong makibagay. Kailangan mong magsikap nang husto. At kung minsan kailangan mong lagpasan ang mga hindi nakikitang hadlang na dulot ng pagiging iba. Kaya naman hinahangaan ko si Alex Eala.

Ang kanyang paglalakbay ay hindi katulad ng sa akin, siyempre. Ang kanyang mundo ay lubos na naiiba sa mundong pinasok ko mahigit anim na dekada na ang nakalipas.

Ngunit pamilyar ang pinagbabatayan ng diwang Pilipino:

Magsikap. Manatiling mapagpakumbaba. Huwag sumuko. Bigyang dangal ang pamilya. At kapag nagtagumpay ka, huwag kalimutan kung saan ka nanggaling. Iyan ang kwentong Pilipino.

Bakit Ako Manonood at Susuporta kay Alex

Sa edad na 91, marami na akong nasaksihang tagumpay ng mga Pilipino sa buong buhay ko. Nakita ko ang mga Pilipino na nagtagumpay sa Amerika at sa buong mundo. Nakita ko ang mga Filipino-American na naging doktor, siyentipiko, inhinyero, guro, lider sa negosyo at propesyonal sa halos lahat ng larangan.

Pero iba pa rin ang espesyal na damdamin kapag nakikita ko ang isang batang Pilipino na dala ang bandila ng Pilipinas sa pandaigdigang entablado.

Marahil dahil alam ko kung gaano kahalaga ang bandilang iyon para sa mga taong tulad natin.

Kumakatawan ito sa isang bansang maaaring hindi isa sa pinakamayaman o pinakamakapangyarihan sa mundo, ngunit ang mga tao ay may napakalaking talento, katatagan at determinasyon.

Sinusulat pa rin ni Alex Eala ang kanyang kwento. Anuman ang mangyari sa kanyang karera sa tennis, naniniwala akong may mahalaga na siyang nagawa.

Pinadama niya sa milyun-milyong Pilipino ang pagmamalaki na maging Pilipino.

At marahil iyan ang dahilan kung bakit ang kanyang kasikatan ay higit pa sa tennis.

Hindi lamang siya naglalaro para sa ranggo, tropeo at premyo.

Para sa marami sa atin, may mas malalim siyang ipinaglalaban:

ang pangarap ng Pilipino na makita, igalang at kilalanin bilang kapantay sa mundo.

At bilang isang Filipino-American na gumugol ng halos buong buhay sa Amerika ngunit hindi kailanman nakalimot sa kanyang mga ugat sa Pilipinas, buong pagmamalaki ko siyang susuportahan.

Mabuhay, Alex Eala! Hindi ka nag-iisa sa laban.

Milyun-milyong Pilipino sa buong mundo ang kasama mong naglalaro at nangangarap.